Kinderen hebben het soms moeilijk om hun gevoelens of gedachten een plaats te geven. Ze voelen zich angstig, verdrietig, boos of lopen de hele tijd te piekeren, hebben weinig zelfvertrouwen…

Jongeren zitten in de overgangsfase van kindertijd naar volwassenheid. Ze gaan op zoek naar een eigen identiteit. Dit zorgt soms voor een gevoel van verwarring, zowel bij de jongere zelf als bij de omgeving. Sommigen raken in de knoop of lopen vast. 

 Ze vinden daarbij niet altijd de woorden om te begrijpen wat er in hen omgaat. Sommige jongeren worden hierdoor opstandig en maken het hun omgeving niet altijd gemakkelijk. Anderen trekken zich terug op zichzelf en geven eerder een teneergeslagen indruk. Als ouder zit je met een machteloos gevoel.

Bij Ongehoord willen we plaats maken voor het verhaal van het kind / de jongere en zijn ouders. Tijdens de eerste gesprekken wordt dieper ingegaan op de problemen en hulpvraag. Op een respectvolle manier wordt een luisterend oor geboden aan de beleving van de jongere zelf. In eerste instantie door te spreken, maar in het geval van kinderen ook door te spelen of tekenen. Elke jongere heeft zijn eigenheid, net als elke ouder. Met alle betrokkenen is het dan ook iedere keer opnieuw een zoekproces om voor dit kind / deze jongere een op maat gemaakte behandeling te vinden.

Via speltherapie krijgen kinderen de mogelijkheid om een beter zicht te krijgen op zichzelf (hun gevoelens, hun gedrag, wat hen drijft…) en hun omgeving. Op regelmatige basis worden ouders mee uitgenodigd om deel uit te maken van dit therapeutisch proces.

In vergelijking met kinderen, worden de ouders bij het therapeutisch proces van de jongere minder betrokken. Ze worden uiteraard wel op de hoogte gehouden van de evolutie en kunnen op hun eigen vraag of op vraag van de jongere mee uitgenodigd worden.

Indien aangewezen wordt ook samengewerkt met school, CLB, huis- of kinderarts en eventueel andere betrokken hulpverleners (kinderpsychiater, neuroloog, logopedist…)